Pożegnanie

„— Mój mąż? Hansine popatrzyła na nią z konsternacją. Dlaczego Carlo tak powiedział? Hansine nie chciała kłamać tej miłej kobiecie i powiedziała: — Carlo nie jest moim mężem, tylko bratem.
— Ach tak? Wydawało mi się, że on wyraźnie nazwał cię swoją żoną.
— Powiedział tak pewnie dlatego, ponieważ nie wiedział, kim jesteście — odparła Hansine. — Chciał mnie chronić.
— A kim jest?... Hanna popatrzyła na Carlitę.
— Jestem w drodze do teściów, którzy na nas czekają. Zaskoczyła nas jednak pogoda.
— A gdzie twój mąż?
Hansine musiała zaczerpnąć powietrza. Jej serce ogarnął ból.
— Torbjørn nie żyje — powiedziała cicho. — Umarł, zanim urodziła się jego malutka córeczka.
— Biedactwo. Hanna popatrzyła na nią ze współczuciem. — Wybacz, że jestem taka ciekawa, ale coś mi się tu nie zgadzało.”

___

Barwna i fascynująca opowieść o wielkiej miłości, tęsknocie i cierpieniu naznaczonej przez los dziewczyny, o trudnych wyborach i spełnianiu marzeń.

Czy tajemniczy klejnot i opiekujące się Hansine dobre duchy doprowadzą ją do ukrytej szczęśliwej krainy?
Czy znajdzie tam wreszcie spokój i zdobędzie ukochanego mężczyznę?